Dwie części rozstrzygnięcia na odrębnych podstawach prawnych

K. B. zwrócił się do dyrektora powiatowego urzędu pracy z prośbą o rejestrację jako osoba bezrobotna. Wskazał, że w okresie od 4 listopada 2002 r. do 12 listopada 2012 r. pracował w firmie A. Od marca 2012 r. nie otrzymywał wynagrodzenia, w związku z czym rozwiązał stosunek pracy. W tej sprawie toczy się postępowanie przed sądem. K. B. zobowiązał się też dostarczyć niezwłocznie wyrok lub postanowienie sądu, ponieważ nie ma świadectwa pracy. Starosta powiatu A uznał K. B. za osobę bezrobotną i odmówił mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że K. B. spełniał określone w ustawie warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast nie spełniał warunków do przyznania mu zasiłku. Mężczyzna zaskarżył decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania mu prawa do zasiłku. Wojewoda uchylił decyzję starosty w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W jego ocenie została ona wydana z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. K. B. wniósł skargę do sądu administracyjnego. Twierdził, że organ naruszył zasadę dyspozycyjności środkiem odwoławczym.