Przepis na fałszerstwo doskonałe

Zbliża się termin wyborów do Sejmu i Senatu. Sondaże pokazują, że większość parlamentarna może nie powtórzyć sukcesu wyborczego z ostatnich wyborów. Posłowie rządzącej większości składają więc projekt zmiany kodeksu wyborczego. Zgodnie z nowymi przepisami głos oddany przez członka partii (jakiejkolwiek) liczy się jako dwa głosy. PKW ma przygotować specjalne karty do głosowania dla członków partii politycznych. Listę członków partie polityczne składają do PKW nie później niż trzy dni przed wyborami. Obwodowa komisja wyborcza po stwierdzeniu, że głosujący jest członkiem partii, wydaje mu specjalną kartę do głosowania. Wszystkie kluby są za tym projektem, licząc na szansę dla swoich partii w nadchodzących wyborach. Sejm, a następnie Senat przegłosowują projekt, mimo uwag zgłaszanych przez legislatorów z Biura Analiz Sejmowych i opinii Biura Legislacyjnego Senatu, że projekt jest sprzeczny z art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 2 konstytucji, z których wynika, że wybory do Sejmu i Senatu powinny być formalnie równe. Prezydent podpisuje ustawę, mimo sprzeciwów organizacji pozarządowych, kwestionujących tryb zmiany kodeksu wyborczego (na 30 dni przed terminem wyborów), a także jawną sprzeczność przepisów z konstytucją. Niezwłocznie po ogłoszeniu ustawy wszystkie partie polityczne zaczynają zachęcać do wstępowania w ich szeregi. Wybory zostają przeprowadzone, a do Sądu Najwyższego trafiają protesty wyborcze, w których obywatele kwestionują ważność wyborów z uwagi na naruszenie konstytucji. Sąd Najwyższy, powołując się na swoje własne orzecznictwo, stwierdza ważność wyborów, ponieważ nie jest uprawniony do oceny zgodności z konstytucją przepisów, na podstawie których wybory zostały przeprowadzone, ani przepisów regulujących tryb ich przeprowadzenia. Wybory wygrała partia X, która w ciągu 20 dni przyjęła milion nowych członków, zdobywając w ten sposób 2 mln głosów w wyborach.