In dubio pro tributario - o (nie)potrzebnej zmianie po roku

Mnożą się wątpliwości w zakresie stosowania przez organy podatkowe klauzuli nakazującej rozstrzygać niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika (art. 2a ordynacji podatkowej), tzw. in dubio pro tributario. Ponad rok temu, gdy ta zasada była jeszcze w fazie projektu legislacyjnego, zgłaszałem na ramach DGP wątpliwości w zakresie praktycznego oddziaływania tej - intuicyjnie ocenianej jako słuszna - reguły na faktyczne polepszenie sytuacji prawnej podmiotów wchodzących w spory z fiskusem ("Prawnik" z 22-24 maja 2016 r.). Według obserwacji osób zajmujących się monitorowaniem działalności urzędów skarbowych po nieco ponad roku jej obowiązywania organy podatkowe ignorują treść tej zasady. Sprawy, w których urzędy dokonują analizy i podejmują interpretacje na podstawie zgłaszanej rozbieżności alternatyw znaczeniowych przepisu prawa, są nieliczne. Jeżeli zaś nawet występują, to urzędy milcząco wskazują na interpretację niekoniecznie najlepszą dla strony.