Jak ustawodawca doprecyzował definicję złomu od 1 lipca 2011 r.

ekspert w Ernst & Young

Ustawodawca wprowadził do ustawy o VAT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054) nowy załącznik nr 11, w którym przedstawił wykaz towarów podlegających takiemu rozliczeniu. Załącznik w każdej pozycji zawiera odniesienie do klasyfikacji statystycznych przez wskazanie odpowiednich grupowań PKWiU.

Do grona odpadów przetwarzalnych zaliczone zostały m.in. metale nieżelazne i wyroby z nich (a zatem złom w klasycznej postaci), odpady szklane, gumowe i z tworzyw sztucznych. Uzasadnieniem zmiany była pełniejsza realizacja celu przepisu, tj. wyeliminowanie patologii w obrocie surowcami wtórnymi, skutkującej uszczupleniami w dochodach Skarbu Państwa. Znowelizowany art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT stanowi w istocie pełniejsze wykorzystanie przez polskiego ustawodawcę możliwości przewidzianej w art. 199 dyrektywy VAT, zgodnie z którym państwa członkowskie mogą postanowić, że osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik - odbiorca m.in. zużytych materiałów, zużytych materiałów nienadających się do ponownego użycia w tym samym stanie, złomu, odpadów przemysłowych i nieprzemysłowych, odpadów przetwarzalnych, częściowo przetworzonych odpadów oraz dostawy pewnych towarów i świadczenia usług, wymienionych w załączniku VI do dyrektywy.

Załącznik do polskiej ustawy nie stanowi lustrzanego odbicia regulacji unijnych. Mimo to oddaje ducha i sens postanowień dyrektywy. Założeniem przepisów europejskich jest objęcie nimi jak najszerszej grupy odpadów, które powinny być postrzegane jako podlegające przewidzianemu w nich sposobowi rozliczenia VAT.

EM

Ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. nr 177, poz. 1054).