Czy można zrezygnować z indywidualnej stawki amortyzacji

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych dopuszczają dokonywanie odpisów amortyzacyjnych z wykorzystaniem indywidualnie ustalonych stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do używanych bądź ulepszonych środków trwałych.

Środki trwałe uznawane są za używane, jeżeli podatnik udowodni, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 6 miesięcy. Z kolei dla uznania środków trwałych za ulepszone konieczne jest, aby wydatki poniesione przez podatnika na ich ulepszenie, przed wprowadzeniem środków trwałych do ewidencji, stanowiły co najmniej 20 proc. wartości początkowej.

Przepisy podatkowe nie określają minimalnej bądź maksymalnej wysokości indywidualnej stawki amortyzacyjnej; ustalają natomiast minimalny okres amortyzacji dla poszczególnych kategorii środków trwałych. Okres ten stanowi podstawę dla wyliczenia dopuszczalnej wysokości stawki amortyzacyjnej.

Dokonywanie odpisów amortyzacyjnych z zastosowaniem indywidualnych stawek amortyzacyjnych stanowi odrębną metodę amortyzacji, do której nie znajdują zastosowania regulacje w zakresie możliwości podwyższenia bądź obniżenia stawki amortyzacyjnej. Co istotne, ustawy podatkowe wprost stanowią, że raz wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania środka trwałego. Tym samym podatnicy, który rozpoczęli dokonywanie odpisów amortyzacyjnych z wykorzystaniem stawki indywidualnej, są zobowiązani do dokonywania odpisów amortyzacyjnych z wykorzystaniem tej stawki aż do pełnego zamortyzowania się środka trwałego.

EM

Art. 16h ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397).

Art. 22h ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).