Zaświadczenie dopiero po odliczeniu

● Aby leki od dochodu odliczyć, trzeba posiadać zaświadczenie od lekarza specjalisty

● Zdaniem resortu finansów zaświadczenie lekarskie potrzebne jest tylko przy kontroli fiskusa

Osoby niepełnosprawne lub które mają na utrzymaniu osoby niepełnosprawne mogą od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej odliczyć poniesione w roku podatkowym wydatki na leki. Odliczeniu podlega kwota przekraczająca 100 zł w danym miesiącu. Co ważne, aby opłaty za leki w zeznaniu odliczyć, trzeba posiadać zaświadczenie od lekarza specjalisty o konieczności przyjmowania określonych medykamentów. Jak wyjaśniło GP Ministerstwo Finansów, takie zaświadczenie potrzebne jest tylko przy kontroli organów podatkowych. Nieistotna jest - zdaniem MF - data wystawienia zaświadczenia lekarskiego.

W odpowiedzi na pytanie GP resort finansów wyjaśnił, że stosownie do postanowień art. 26 ust. 1 pkt 6 i ust. 7a pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odliczeniu od dochodu podlegają wydatki poniesione na zakup leków (w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł), jeżeli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki stale lub czasowo.

Wysokość tych wydatków ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie, zaś warunkiem ich odliczenia od dochodu jest spełnienie przesłanek ustawowych.

Jak podkreśla MF, na gruncie ustawy o PIT warunkiem zastosowania przedmiotowego odliczenia nie jest posiadanie przez podatnika zaświadczenia od lekarza specjalisty o konieczności stosowania określonego leku stale lub czasowo. Nie zmienia to jednak faktu, że w razie wątpliwości co do poprawności złożonego zeznania podatkowego organ podatkowy może wezwać do udzielenia, w wyznaczonym terminie, niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia zeznania, wskazując przyczyny podania w wątpliwość rzetelności danych w niej zawartych.

Organy podatkowe mają obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w tym celu zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego. Jak tłumaczy nam ministerstwo, realizowanie zasady prawdy obiektywnej nakazuje organowi podatkowemu dążyć do najdokładniejszego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zebrania w tym zakresie wszelkich istotnych dowodów i wyjaśnienia wszelkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Prawidłową decyzję można bowiem podjąć tylko wówczas, gdy organ podatkowy rozporządza całokształtem niezbędnych danych, zgodnych ze stanem faktycznym. Nie oznacza to całkowitego zwolnienia strony z ciężaru dowodowego. Jeżeli bowiem podatnik wywodzi skutki prawne, powołując się na określone fakty (np. konieczność stosowania określonego leku), obciąża go również ciężar udowodnienia tych okoliczności. A zatem, w przypadku wystąpienia wątpliwości, co do prawa podatnika do odliczeń z tytułu zakupionych leków, organ podatkowy może wezwać podatnika do przedłożenia wyjaśnień lub dowodów, na podstawie których korzysta z prawa do odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

W przypadku odliczeń z tytułu zakupionych leków dowodem takim może być np. zaświadczenie lekarza specjalisty. Przy czym - jak wyjaśnia MF - nie jest istotny moment wystawienia tego zaświadczenia. Ważne jest jedynie, aby z jego treści wynikała konieczność stosowania danego leku przez osobę niepełnosprawną.

Wydatki na leki odlicza się od dochodu w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł. W przypadku naszego podatnika oznacza to, że za miesiące: styczeń, luty i marzec, odliczenie nie będzie przysługiwać, bo wydana kwota nie przekroczyła 100 zł. Za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień odliczyć można po 160 zł za każdy miesiąc, czyli 800 zł (160 zł x 5 miesięcy = 800 zł). Za miesiące: wrzesień, październik, listopad, grudzień odliczeniu podlega kwota 70 zł za każdy miesiąc, czyli 280 zł (4 miesiące x 70 zł = 280 zł). W sumie podatnik pomniejszy swój dochód o 1080 zł (800 zł + 280 zł = 1080 zł).

Tak. Podatniczka będzie mogła odliczyć po 250 zł za każdy miesiąc. Jeśli takie wydatki ponosiła przez cały rok, będzie mogła swój dochód pomniejszyć o 3 tys. zł (12 miesięcy x 250 zł = 3 tys. zł).

Warto wiedzieć, że wydatki rehabilitacyjne podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Ulga prorodzinna jest odliczana od wysokości podatku. Z tytułu wychowywania własnych lub przysposobionych dzieci przysługuje odliczenie od podatku w kwocie 1173,70 zł. Jest to kwota na każde wychowywane dziecko. Odliczenie jej dotyczy obojga rodziców. Odlicza się ją od podatku jednego rodzica lub od podatku obojga. Jednak gdy nie wystarcza podatku, odliczenie nie może być zrekompensowane. Skorzystamy z limitu tylko tyle, ile mamy podatku należnego za dany rok. Jeśli nie wystarczy podatku na pokrycie całej ulgi, urząd skarbowy nie zwróci niewykorzystanej części. Nie może być ona także przeniesiona do rozliczenia na lata następne.

Jedno z odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej stanowią wydatki na używanie samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne w wysokości nieprzekraczającej w roku kwoty 2280 zł. Odliczenie jest możliwe, gdy wydatki na używanie tego samochodu ponosi podatnik (będący właścicielem lub współwłaścicielem auta) mający na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia. Niestety, nie wszystkie osoby, które opiekują się niepełnosprawnym członkiem rodziny, skorzystają z tego odliczenia. Ustawa o PIT wśród takich osób nie wymienia dziadków, którymi opiekują się wnuczkowie.