Jak odróżnić dobre quango od złego

Niewiele jest w Wielkiej Brytanii łatwiejszych sposobów na zyskanie poklasku brukowców lub prawicowych kręgów politycznych niż atak na quango - quasi-autonomiczne organizacje pozarządowe.

Na całym świecie banki centralne, sądy najwyższe i inne powszechnie szanowane instytucje spełniające funkcje publiczne są kierowane przez ludzi niepochodzących z wyboru. Im bardziej banki centralne i sądy są oddzielone od bieżącej polityki, tym większym szacunkiem się cieszą. BBC należy do najbardziej uwielbianych brytyjskich instytucji i jest szanowana właśnie dlatego, że pozostaje quasi-autonomiczną organizacją pozarządową. Udał jej się nie lada wyczyn w postaci połączenia autorytetu brytyjskiego rządu z niezależnością od niego. Paradoks - polegający na tym, że uwielbiamy cechy charakterystyczne quango, a jednocześnie nienawidzimy samej koncepcji - jest tak uderzający, że zacząłem nawet wyobrażać sobie listy tłumaczące, że instytucje te nie są w istocie quango. Jeżeli koncepcja quango zostanie przedefiniowana, tak by obejmowaja tylko jej bezużyteczne cechy, wszyscy możemy się zgodzić, że organizacje takie powinny zostać zniesione - jednak nie dlatego, że są quango, lecz ponieważ są bezużyteczne.

Niechęć do quango odzwierciedla po części niechęć do ludzi, którzy je stworzyli. Istnieje współczesna klasa quangokratów, których można rozpoznać po serii stanowisk, które pełnili. Takim indywiduom brakuje osobowości lub odporności, by ubiegać się o stanowiska obieralne. Dobre quango mają konkretne doświadczenie techniczne i ich celem jest wyjęcie pewnych kwestii z obszaru bieżącej polityki. Złe quango nie mają umiejętności dystynktywnych i zmierzają w odwrotnym kierunku. Podczas zaplanowanego na przyszły tydzień przeglądu wydatków nie powinno być zbyt trudno odróżnić jednych od drugich.

tłum. TK

© The Financial Times Limited 2010. All Rights Reserved

John Kay

"The Financial Times"