Zakładnicy historii patrzą na politykę
W ostatnim wydaniu tygodnika „Sieci” panowie Imre Molnár oraz Grzegorz Łubczyk odpowiadają na zamieszczony w DGP tekst mojego autorstwa. Ukazał się on 2 3 m arca – w dniu przyjaźni polsko-węgierskiej. Kolejnym, którego na szczeblu politycznym oba państwa nie obchodziły. Autorom zajęło miesiąc, by stworzyć polemikę, która od początku do końca pozostaje zupełnie niezwiązana z tym, co zawarłem w tekście pt. „Koniec polsko-węgierskich bratanków i morza fikcji”. Molnár i Łubczyk już na wstępie stwierdzają, że być może chciałbym być jednym z autorów, „którzy zaprzeczają p r a w d z i e, starając się odheroizować i pogrzebać niemal tysiącletnie wyjątkowe relacje Polaków z Węgrami”. Odpowiem krótko: nie bądźcie zakładnikami polsko-węgierskiej historii.
Jestem politologiem zajmującym się węgierską polityką. Nie jestem kustoszem w muzeum towarzystwa przyjaźni polsko-węgierskiej. Prawa do pamiętania nie zamierzam nikomu odbierać. Jednak historia i polityka – czego uczy od lat węgierska dyplomacja – żyją zupełnie obok siebie. Najlepszym tego dowodem jest ciągłe dziwienie się, że Węgrzy mogą podejmować z Rosją współpracę, kiedy przecież w 1956 r. wybuchło węgierskie powstanie... Moją rolą jest próba wyjaśniania, także na antenie związanego z tygodnikiem „Sieci” kanału telewizyjnego wPolsce.pl, dlaczego ta współpraca jest możliwa.
Czy Łubczyk i Molnár tego chcą, czy nie – w lutym 2022 r. Polska i Węgry stanęły po dwóch stronach muru. Wyznaczał on moralną powinność. Tego, jak należało postąpić w obliczu niczym niezawinionego rosyjskiego ataku. Uświadomienie sobie tego faktu było bolesne szczególnie dla tych, którzy dotąd przymykali oczy na wszelkie działania polityczne (również przeciwko polskiej racji stanu), dowodząc, że Polaków i Węgrów nic nie dzieli.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.