Taka będzie ta historia?

„W 2007 r. Francuzi wybrali na prezydenta przedstawiciela prawicy Nicolasa Sarkozy’ego. Wykazał się on pewnymi zapędami autorytarnymi, nepotyzmem, a – jak okazało się później – dbał głównie o własne interesy (czyt. podrozdziały „Nielegalne finansowanie kampanii przez rząd Libii”, „Skandale korupcyjne w czasie prezydentury Sarkozy’ego i po przegranej w kolejnych wyborach”, „Skazani byli prezydenci”). Prezydent uważał się za nowego Napoleona I i tak się też zachowywał – wykazywał się arogancją, straszył lud jednostkami specjalnymi. Ostentacyjnie odwoływał się do tzw. wartości chrześcijańskich. W polityce gospodarczej wspierał kapitał, oddając dużą część usług publicznych w ręce przedsiębiorców. Nie podobało się to ludowi, więc w 2012 r. wybrał on na prezydenta lewicowca.

François Hollande był prawdziwym socjalistą, co przejawiało się tym, że żył bez ślubu z kontrkandydatką Sarkozy’ego w wygranych przez tego ostatniego wyborach z 2007 r., ale rozstał się z nią tuż po jej przegranej, a następnie – już jako prezydent – wymykał się na skuterku na spotkania pewną aktorką, zostawiając w Pałacu Elizejskim aktualną partnerkę. Podobało się to Francuzom, którzy cenili jurność rządzących (patrz: „Madame de Pompadour”, „Życie prywatne François Mitterranda”, „Rozwody i śluby w Pałacu Elizejskim”). Nie podobała im się za to polityka socjalistycznego prezydenta. Za jego rządów zmniejszono zasiłki na dzieci i ulgi podatkowe dla rodzin wielodzietnych. Przygotowany m.in. przez ministra Emmanuela Macrona Pakt Odpowiedzialności zmniejszył koszty pracy (składki pracodawców) i uprościł prawo pracy, pozwalając na zatrudnianie i zwalnianie bez zbędnych formalności. Zwiększyło to rentowność firm, nie przekładając się jednak na zmniejszenie bezrobocia czy znaczący wzrost PKB. Nie podobało się to ludowi. W obliczu ledwie 10-proc. poparcia w sondażach prezydent, jako pierwszy w czasach V Republiki, nie zdecydował się na ponowne kandydowanie.