Sinatra po liftingu:

@RY1@i02/2011/044/i02.2011.044.196.032b.001.jpg@RY2@

album z 1962 roku nagrany z aranżerem i dyrygentem Gordonem Jenkinsem. Z 11 utrzymanych w stylu walca numerów wyróżnia się "What’ll I Do". Jak przyznała córka piosenkarza Nancy, Frank sam jej kiedyś wyznał, że wspiął się tu na wyżyny umiejętności. Schodzi nisko jak Barry White i ciągnie dźwięki długo jak śpiewacy operowi. Znakomita jest też tytułowa kompozycja, którą Frank zaczyna a cappella. Później delikatnie wchodzi orkiestra.

@RY1@i02/2011/044/i02.2011.044.196.032b.002.jpg@RY2@

na płycie z 1964 roku Frank pokazuje, że równie dobrze czuje jazz i swing jak zyskującego popularność na przełomie lat 50. i 60. rock and rolla. Taneczny kawałek "Then Suddenly Love" mógłby nagrać Elvis Presley. Z kolei otwierający album numer "Emily", użyty na ścieżce dźwiękowej do filmu "The Americanization of Emily", to już klasyczny Sinatra, mistrz śpiewano-mówionej ballady.

@RY1@i02/2011/044/i02.2011.044.196.032b.003.jpg@RY2@

album z 1966 roku zbierający piosenki z księżycem w tytule. Na nim "The Moon Was Yellow" z klarnetem i hiszpańską gitarą - brzmiący jak ballada z "Desperado". Do tego klasyk Glenna Millera ze słowami Mitchella Parisha "Moonlight Serenade" z 1939 roku, bardziej wzruszający i powolny niż oryginał. Na płycie również inna piosenka z lat 30. - "Reaching for the Moon" autorstwa Irvinga Berlina.

@RY1@i02/2011/044/i02.2011.044.196.032b.004.jpg@RY2@

spotkanie dwóch gigantów, i to w dzień 50. urodzin Sinatry w 1968 roku. Jazzująca orkiestra Duke’a Ellingtona wsparta wokalem Franka najbardziej czaruje w standardzie "Sunny". Warto wsłuchać się w słowa namawiającego do pójścia za nim Sinatry w numerze"Follow Me". "Czas mija, my też, zamknijcie oczy, nie rońcie łez, chodźcie za mną" - warto poddać się jego słowom na każdym z tych albumów.

WP