Wizje malowane na celuloidzie

Na Paradżanowa zrobiła się w ostatnich latach snobistyczna moda. Co chwila ktoś urządza mu benefis, organizuje przegląd, wystawę, pokazuje nawet te mniej znane jego filmy, no i wreszcie wydaje się go na DVD. To dobrze, bo Paradżanowa zbyt długo otaczała aura twórcy hermetycznego, niezrozumiałego. Przez lata "normalni" kinomani oczekujący opowiedzianej porządnie od początku do końca historii omijali jego filmy szerokim łukiem, przekonani, że i tak nie połapią się, o co chodzi. Poniekąd słusznie, bo Paradżanow historii w tradycyjnym sensie rzeczywiście nie opowiada, składa swoje opowieści z fragmentów, ikonicznych obrazów, symbolicznych kompozycji. Najlepiej na czas seansu zawiesić zmysł analityczno-krytyczny i dać się uwieść magii dźwięków i obrazów.