Niczym sen z piosenkami

Przyznaję, zwiódł mnie Łukasz Czuj swoimi ostatnimi artystycznymi krokami. Zauroczony jego przygotowanym na małej scenie warszawskiej Romy wieczorem z piosenkami z berlińskich kabaretów "Berlin, czwarta rano" oraz seansem songów The Tiger Lillies "Sofia de Magico", jakbym zapomniał, że nie jest on jedynie specjalistą od kameralnych spektakli muzycznych i próbował już wcześniej nie raz i nie dwa szerszej skali. Dlatego toruńską "Noc w kosmosie" oglądałem tak, jakby Czuj nie zrobił wcześniej chociażby własnej wersji "Mistrza i Małgorzaty". Tymczasem zrobił, dlatego fakt, że zapanował na scenie nad osiemnaściorgiem wykonawców, tak wielkim wydarzeniem nie jest. Po prostu świetny reżyser powrócił do dużych widowisk, nie tracąc żadnej z cech, którymi imponował ostatnio w Romie (swoją drogą trudno mi uwierzyć w stugębną plotkę krążącą ostatnio po Warszawie, jakoby oba przedstawienia miały w tej chwil właśnie schodzić z afisza, dyrektor Wojciech Kępczyński nie pozbawiłby chyba swego teatru tak świetnych tytułów). Mamy więc znakomity muzyczny miszmasz piosenek połączonych w sposób chwilami absurdalny, a jednak - jak się po chwili okazuje - całkowicie naturalny. Mamy abstrakcyjny humor, który zapewnia stały współpracownik reżysera, Michał Chludziński, znany z krakowskiego Locha Camelota. Chludziński ma rzadkie wyczucie języka i nieprawdopodobną wyobraźnię. O dowody nietrudno. Choćby słynna pieśń z San Remo "Felicita", przechrzczona w polskiej wersji na "Rakieta ma". Mistrzostwo świata.