Niespełniony bajkowy los

W napisanych pod koniec lat 50. "Mitologiach" Roland Barthes analizował kulturowe fenomeny, które kształtowały wyobraźnię Francuzów. Jeden ze swych najsłynniejszych esejów poświęcił wówczas twarzy Grety Garbo. Gdyby paryski profesor w podobny sposób zajmował się Polską czasów transformacji ustrojowej, z pewnością opisałby biust Katarzyny Figury. Słynna aktorka była wówczas swojska i nieziemska, odrobinę wulgarna i zaskakująco wzniosła. Wyglądała jak gwiazda teledysku disco polo, ale takiego, który mógłby wyreżyserować Federico Fellini. Podziw dla Figury był wówczas wzruszająco egalitarny, łączył mężczyzn niezależnie od stopnia wykształcenia i stanu dochodów. Nasza gwiazda, z wyglądu bardzo słowiańska, lecz łudząco podobna do Marylin Monroe, wzbudzała w rodakach jednocześnie patriotyczną dumę i nadzieję na międzynarodowy rozgłos. Nic więc dziwnego, że w końcu spróbowała swych sił za oceanem. Z kariery nic nie wyszło, ale Figura wyszła z tego wzmocniona. Po latach zerwała z wizerunkiem seksbomby i udowodniła, że potrafi być przekonującą aktorką kina artystycznego.