Ciemny kryształ

Było to przedstawienie tak piękne, że właściwie nie powinno go być" - pisał o "Słudze dwóch panów" w reżyserii Giorgio Strehlera historyk teatru Zbigniew Raszewski. O "Ślubie" Jarockiego powtórzyć tych słów się nie da. Realizacja w Starym Teatrze zdaje się logicznym wypełnieniem drogi twórczej artysty. Punktem dojścia, po którym i w teatrze, i w życiu znalazł się w innym, powszechnie niedostępnym punkcie. Licząc spektakl w Studenckim Teatrze Gliwice z roku 1960, realizował arcydramat Gombrowicza sześć razy. Pracował nad nim w warszawskim Dramatycznym, na scenach Zurychu, Belgradu, Nowego Sadu. Po przedstawieniu krakowskim do "Ślubu", który był dotąd jak obsesja, już nie wrócił. Poczuł, że tym dziełem niczego więcej ponad to, co zostało powiedziane, powiedzieć się nie da. Zamknął etap. Dotknął doskonałości.