Procedura salonowa

Mama często mi powtarzała, że trzeba zawsze ubierać się stosownie do okazji, a podstawą eleganckiego stroju są dobrze wypastowane buty. Dźwięczały mi w uszach te słowa, gdy niedawno uczestniczyłam w pewnym spotkaniu prawników. Początek był nudnawy (w końcu zawsze jest jakaś część oficjalna, choć wszyscy i tak czekają na tę drugą), krzesła dość niewygodne, więc wiercąc się, zaczęłam omiatać wzrokiem zgromadzonych. Po chwili doszłam do wniosku, że przynajmniej niektórzy panowie musieli rzeczywiście brnąć w błocie, byle tylko dotrzeć na miejsce. A wiele pań tak się spieszyło, że nie zdążyło zmienić skądinąd na pewno wygodnych i ciepłych sukienek z grubej szarej dresówki na coś bardziej pasującego na wieczór.

I chociaż - tu odwołam się do kolejnej mądrości życiowej mojej mamy - "pewne rzeczy trzeba wynieść z domu", myślę, że czasem wystarczy właściwa książka. Taka jak podręcznik Juliana Sutora "Etykieta dyplomatyczna". Jest to pozycja niewątpliwie skierowana do osób, których praca wymaga umiejętności znalezienia się przy stole u ambasadora czy podczas garden party u ministra. Ale obszerny rozdział poświęcony zasadom dobierania stroju do rodzaju spotkania i pory, w jakiej się ono odbywa, zainteresuje każdego. Zwłaszcza prawników, którzy właśnie - toż mamy grudzień - zaczynają odwiedzać różne świąteczno-noworoczne "śledziki" organizowane przez firmy i instytucje. Dobrze wiedzieć, co oznacza adnotacja "black tie" na zaproszeniu (wbrew pozorom nie chodzi o krawat, ale o muszkę) czy w jakich sytuacjach kobieta powinna się zdecydować na suknię do ziemi, a kiedy wystarczy koktajlowa. Oczywiście zawsze trzeba zachować umiar i być w pewnym sensie ostrożnym, o czym autor książki również wspomina. To wbrew pozorom cenna wskazówka. Pamiętam znanego adwokata, który na wytworny bankiet przyszedł w smokingu. Jako jedyny.

@RY1@i02/2016/235/i02.2016.235.070000200.801.jpg@RY2@

Julian Sutor , "Etykieta dyplomatyczna z elementami protokółu i ceremoniałów", Warszawa 2016, wyd. Wolters Kluwer

ESZA

ⒸⓅ