Lepszy świat Anny Seniuk

Przyznam, że długo przekonywałem się do tej książki. Z początku zadziwiła mnie jej konstrukcja - wiele oderwanych od siebie krótkich rozdzialików, bardziej impresji na zadane tematy, do tego wiele, bardzo wiele anegdot. Jeszcze wtręty od córki, jak to się matka miga z początku od startu do książki, a potem od poszczególnych pytań, jak trudno ją przyszpilić, zmusić do zatrzymania się przy sobie samej. Po wstępnej lekturze zacząłem otwierać "Nietypowa baba jestem" w kolejnych losowo wybranych miejscach. I zatrzymywały mnie przy nich kolejne zdania znakomitej aktorki. Niby niewiele znaczące, nieroszczące sobie praw do stania się prawdami objawionymi. Anna Seniuk opowiada o sobie małymi literami. Magdalena Małecka-Wippich natomiast prowadzi ją umiejętnie przez meandry jej życia. Z książki "Nietypowa baba jestem" nie dowiemy się tak znowu wiele o sztuce Anny Seniuk, za to całkiem sporo o jej własnym świecie, jakim jest i jakim chciałaby go widzieć. Ktoś pożywi się szczerością bohaterki, otwarcie opowiadającej o swej chorobie sprzed lat i jej konsekwencjach, o trudach i niespełnieniach macierzyństwa, życiu w separacji z mężem. Kiedy się spojrzy na to wszystko z lotu ptaka, widać jednak, że "Nietypowa baba jestem" różni się znacząco od zdecydowanej większości tak zwanych wywiadów rzek z gwiazdami sceny i ekranu. Po pierwsze wierzę, że Annę Seniuk trzeba było do niego długo przekonywać. Kto przekonywał? Pewnie córka, która potraktowała tę przygodę jako jedno z życiowych wyzwań, może też szansę na inne niż dotąd spotkanie z matką, dowiedzenie się o niej czegoś całkiem nowego. Zapewne wydawnictwo, gdyż Seniuk właściwie nie posiada czegoś takiego, jak elektorat negatywny. Trudno byłoby mi wskazać aktorkę w równym stopniu powszechnie lubianą. Nie przypominam sobie, abym usłyszał kiedyś o niej w jakichkolwiek okolicznościach przykre słowo. Doszedł zapewne drobny element próżności - nie sądzę, by istniał jakiś aktor takiego pozbawiony, nawet Anna Seniuk.