Wspólnota outsiderów

Ten film jest jak napis na murze wykonany przez Franza Kafkę. W opowieści o jednostce walczącej z opresyjnym systemem udało się reżyserowi połączyć słuszny gniew i głęboką wrażliwość. Bijąca z dzieła Kena Loacha szczerość pozwala zapomnieć, że Złotą Palmę przyznano mu trochę na wyrost, a scenariusz popada miejscami w melodramatyczne klisze. Któż bowiem zwracałby uwagę na takie drobiazgi, jeśli brytyjski twórca kolejny raz udowodnił, że potrafi jak nikt inny portretować narodziny międzyludzkiej solidarności? Scena, w której tytułowy bohater spontanicznie upomina się o godność kobiety traktowanej z pogardą przez urzędników, stanowi jeden z najmocniejszych obrazów, jakie zobaczymy w tym roku w kinie.