Bulgotanie tęczówek

Kiedy wybierałem się na pokaz "Baby Bump" na ostatnim festiwalu w Gdyni, nie do końca wiedziałem, czego się spodziewać. Owszem, znałem świetne krótkie fabuły Kuby Czekaja, kibicuję temu młodemu reżyserowi od dawna, ale jak wiadomo, to nie zawsze przekłada się na sukces w pełnym metrażu. W przypadku Czekaja jego debiut porównałbym do torpedy. To są najwspanialsze momenty w życiu krytyka. "Narodziny talentu" - pomyślałem wtedy, w Gdyni. "Baby Bump" pokazywany w sekcji "Inne spojrzenie" jest tytułem tak niekonwencjonalnym i zadziwiającym, że oglądany na festiwalu polskiego kina, na którym poza nielicznymi wyjątkami dominują tytuły realizowane według stałej matrycy opowiadania, zadziałał, że tak powiem, z podwójnym zapłonem. Pamiętam doskonale tamten wieczór. Wciąż rozemocjonowany tym, co widziałem, wracałem późną nocą do hotelu. Na wysokości Centrum Filmowego natknąłem się przypadkowo na ekipę "Baby Bump": Kubę Czekaja i jego fenomenalnych aktorów, Agnieszkę Podsiadlik i Sebastiana Łacha. Stali z papierosami, bezpretensjonalni, lekko zawstydzeni. Powiedziałem im wtedy, że my, cyniczni recenzenci, tak naprawdę zawsze czekamy na tytuły, przy oglądaniu których pękają nam serduszka ze szczęścia. Czekamy na wielkie "bump". Bumb, baby, bump.