Wydobywanie wzrokiem

Czy w Polsce krajobraz jest wartością samą w sobie? Nawet jeśli, to tylko miejscami - tam, gdzie otwiera się perspektywa, gdzie pejzaż nabiera oddechu, monumentalności, powagi. W Tatrach, na połoninach, nad Bałtykiem, nad jeziorami o odpowiednio solidnym rozmiarze. Rzecz w tym jedynie, że Polska z reguły nie jest krainą monumentalnych pejzaży, to płaska jak naleśnik ziemia łąk, sosnowych zagajników, pól (uprawnych albo leżących odłogiem), pastwisk, rowów melioracyjnych, bagien, leniwie meandrujących rzeczek i wsi nanizanych na nitki szos, ziemia przez ponad pół roku pogrążona w tonacjach szarości, brązu i brudnej bieli. Jeśli trafiają się jeziora, to raczej skromne i kiszkowate. Jeśli pierwotne puszcze, to obecnie wycinane. Innymi słowy, polski krajobraz to niewątpliwie krajobraz z kategorii tych wytrawnych. Adamowi Robińskiemu to szczęśliwie nie przeszkadza - to go zachęca.