„Najważniejsze to być elastycznym”, czyli o pomocy ukraińskim studentom i naukowcom

Podczas dwudniowych obrad, które odbyły się na Uniwersytecie Gdańskim, poruszono bardzo różnorodne kwestie. To m.in. sprawy związane z uznawalnością wykształcenia, współpracą z ukraińskimi instytucjami, wolontariatem. Pojawiły się przykłady pomocy, jaką polskie uczelnie służyły swoim ukraińskim odpowiednikom. Przykładem może być Uniwersytet Warszawski, który - jak podkreślał dr hab. Sławomir Żółtek, prof. UW - udostępnił miejsce na swoich serwerach do przechowywania danych czy do prowadzenia nauki zdalnej. Z kolei Polska Akademia Nauk przyznaje stypendia umożliwiające pracę w swoich instytutach, ale bez rezygnacji przez naukowców z afiliacji ukraińskiej. I jest to zgodne - jak dodawał prof. Jerzy Duszyński, prezes PAN - z sugestią strony ukraińskiej, ponieważ tamtejsi naukowcy już w tej chwili obawiają się luki pokoleniowej. Pomoc PAN ma dać możliwość utworzenia małej grupy badawczej, w której mogą pracować zarówno ludzie z Ukrainy, jak i z Polski. To będą minicentra doskonałości, które umożliwią ukraińskim badaczom - gdy zakończy się wojna - szybki powrót do Ukrainy.

Wszystkie te działania nakierowane są na to, by - jak podkreślał prof. dr hab. Arkadiusz Mężyk, przewodniczący Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich - zachować możliwość budowania ukraińskich elit. Ciekawym przykładem zdaniem panelisty jest możliwość nadawania podwójnych dyplomów albo nauczanie online z odbywaniem części praktycznej czy laboratoryjnej na polskich uczelniach. Celem polskich działań nie powinien być bowiem drenaż mózgów, przejmowanie studentów czy naukowców.