Chroniony podwładny nie wróci do pracy po zwolnieniu

Firma, która zatrudniła pracownika na czas określony, nie może go wcześniej zwolnić, jeśli ten wejdzie w wiek przedemerytalny. Jeśli jednak do tego dojdzie, sąd przyzna mu tylko odszkodowanie.

Pracownica była zatrudniona na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony z klauzulą przewidującą możliwość jej wcześniejszego wypowiedzenia. Firma skorzystała z tej możliwości, gdy zatrudniona miała 58 lat i legitymowała się 29-letnim stażem pracy.

Zwolniona od wypowiedzenia odwołała się do sądu I instancji. Ten uznał, że w takiej sytuacji pracownicy przysługiwała ochrona przewidziana w art. 39 kodeksu pracy. Na jego podstawie jest ustanowiony zakaz wypowiedzenia umowy o pracę pracownikowi w wieku przedemerytalnym. Co więcej, zdaniem sądu przepis ten nie uzależnia tej ochrony od rodzaju zawartej przez strony umowy o pracę. Sąd I instancji nakazał więc firmie wypłacić odszkodowanie.

Sprawa trafiła do sądu II instancji. Ten uznał, że sąd niższej instancji nietrafnie przyjął, że za zwolnienie pracownika zatrudnionego na umowie terminowej w okresie ochronnym przysługuje wyłącznie odszkodowanie.

Sąd wskazał, że pracodawca zwolnionej pozostawał w takiej samej sytuacji jak ten, który zawarł terminową umowę o pracę z pracownikiem, w której nie przewidziano możliwości jej rozwiązania za wypowiedzeniem (art. 33 k.p.). Zdaniem sądu w jednej i w drugiej sytuacji brak jest prawnej możliwości wypowiedzenia umowy o pracę. Pracodawca musi więc poczekać, aż umowa terminowa wygaśnie. Sąd II instancji zmienił zaskarżony wyrok i przywrócił zwolnioną do pracy.

Firma wniosła skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego (SN). Ten uznał, że zgodnie z art. 50 par. 3 k.p., jeśli wypowiedzenie umowy zawartej na czas określony nastąpiło z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu tych umów pracownikowi, przysługuje wyłącznie odszkodowanie. SN uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Artur Radwan

artur.radwan@infor.pl

Wyrok Sądu Najwyższego z 9 stycznia 2012 r., sygn. akt II PK 82/11