Były urzędnik z umową o pracę czy mianowaniem

Odpowiadając na pismo Urzędu X w sprawie możliwości zawarcia z byłym urzędnikiem służby cywilnej umowy o pracę w celu zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy, Departament Prawny Kancelarii Prezesa Rady Ministrów uprzejmie informuje, co następuje.

Z przedstawionego we wspomnianym powyżej piśmie stanu faktycznego wynika, że w sprawie tej chodzi o zawarcie z byłym urzędnikiem służby cywilnej, którego stosunek pracy ustał z innych przyczyn niż określone w art. 35 ust. 7 ustawy z 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz.U. Nr 227, poz. 1505, z późn. zm.), umowy o pracę w celu zastępstwa pracownika nieobecnego z przyczyn usprawiedliwionych. Problem prawny dotyczy więc kwestii, czy w takiej sytuacji pierwszeństwo ma zasada zatrudniania na podstawie art. 25 § 1 zdanie drugie Kodeksu pracy (umowa o pracę), czy też zasada zatrudniania na podstawie art. 35 ust. 7 ustawy o służbie cywilnej (mianowanie).

Przy tak postawionym problemie, zdaniem Departamentu Prawnego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, podkreślenia wymaga, że sposób, w jaki został zredagowany art. 35 ust. 7 ustawy o służbie cywilnej zdaje się wykluczać prawo byłego urzędnika służby cywilnej do zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w sytuacji objętej dyspozycją tego przepisu. Jest to z pewnością wyjątek od zasady swobody kształtowania przez strony treści stosunku pracy, wynikającej z Kodeksu pracy. Należy zatem uznać, że jeżeli dojdzie do ustania stosunku pracy urzędnika służby cywilnej, a następnie jego ponownego nawiązania, to kolejne zatrudnienie, bez względu na wolę zatrudnianego, powinno nastąpić na podstawie mianowania, o ile dotychczasowy stosunek pracy urzędnika służby cywilnej nie ustał z przyczyn wymienionych w art. 35 ust. 7 ustawy o służbie cywilnej.

Jeżeli przyjąć, że skutek w postaci takiego ograniczenia woli zatrudnianego był celem ustawodawcy, tym samym dopuszczalne jest jedynie nawiązanie stosunku pracy na podstawie mianowania, czyli na czas nieokreślony, to będzie to stało w sprzeczności z zamiarem Urzędu X jako pracodawcy, ujawnionym wyraźnie w treści ogłoszenia o naborze, zatrudnienia najlepszego kandydata na podstawie umowy o pracę na czas określony.

Wspomniane powyżej ograniczenie kształtowania przez strony treści stosunku pracy oznaczałoby również w takim przypadku, że były urzędnik służby cywilnej ubiegający się o ponowne zatrudnienie w służbie cywilnej nie może skutecznie zrzec się swojego prawa do mianowania, aby zatrudnić się na podstawie umowy o pracę na czas określony.

Odnosząc się natomiast do kwestii pochodnej, Departament Prawny Kancelarii Prezesa Rady Ministrów wyraża opinię, że w sytuacji gdy nie dojdzie do zawarcia umowy o pracę z osobą uznaną za najlepszego kandydata, dopuszczalne jest zaproponowanie zatrudnienia innemu kandydatowi wskazanemu w protokole przeprowadzonego naboru jako jednemu z najlepszych kandydatów. Wynika to z istoty naboru, a zwłaszcza z art. 29a ustawy o służbie cywilnej. W myśl tego przepisu nabór przeprowadza się w celu doprowadzenia do zatrudnienia kandydata wybranego przez dyrektora generalnego urzędu spośród kandydatów uznanych przez komisję za najlepszych, tj. takich, którzy spełniają wymagania niezbędne i w największym stopniu wymagania dodatkowe. Dyrektor generalny urzędu nie może zatem zaproponować zatrudnienia kandydatowi, który nie został wyłoniony przez komisję.

@RY1@i02/2014/029/i02.2014.029.08800050a.802.jpg@RY2@

Opinię przygotowali:

Dobrosław Dowiat-Urbański

Zastępca Dyrektora

Jacek Kwieciński

Radca Prezesa Rady Ministrów

Opinię zredagował:

Michał Graczyk

Radca Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów