Zaufanie firmy to podstawa zatrudnienia kierownika

Osoby zajmujące kierownicze stanowiska w firmie muszą się cieszyć zaufaniem zarządu. Pracodawca ma prawo oczekiwać od nich lojalności - uznał Sąd Najwyższy.

Piotr Ż. był przez prawie 10 lat dyrektorem finansowym w spółce D. Został jednak zwolniony, a jako przyczynę pracodawca podał utratę zaufania do pracownika.

Pierwszym tego powodem był konflikt z zarządem. Jego źródeł można dopatrzyć się we wniosku o podwyżkę. Piotr Ż. zarabiał o około jedną czwartą mniej niż pozostali kierownicy, dlatego zwrócił się z prośbą o podwyższenie wynagrodzenia do prezesa zarządu spółki, który zazwyczaj decydował o kwestiach personalnych i płacowych managementu wyższego szczebla. Spotkał się jednak z odmową - okazało się, że większość pozostałych dyrektorów posiadała bowiem udziały w spółce. On sam otrzymał propozycję ich zakupu kilka lat przed objęciem funkcji dyrektora finansowego, ale z niej nie skorzystał.

Piotr Ż. rozesłał do pozostałych członków zarządu e-maile z żądaniem, by sprawą jego wynagrodzenia zajął się zarząd spółki in gremio. Gdy jednak doszło do pewnych ustaleń, mających na celu sfinalizowanie sprawy, prezes zarządu podjął ostateczną decyzję o wypowiedzeniu umowy o pracę, uznając działanie pracownika za "przekroczenie granic dopuszczalnej krytyki".

Wskazano także inne argumenty za zwolnieniem. Piotr Ż. dysponował samochodem służbowym, którego utrzymanie i konserwację finansowała spółka. Miał kupić do samochodu nowe opony, ale - bez porozumienia z przełożonymi - nabył także nowe felgi. Ponadto niedługo przed zwolnieniem postanowił skorzystać z kosztownego szkolenia w jednej ze szkół biznesowych w Londynie. Zgodnie z ustalonymi zasadami spółka miała pokryć ok. 30 proc. wydatków. Piotr Ż. zażądał jednak sfinansowania szkolenia w całości.

To wszystko spowodowało, że spółka pożegnała się ze swym pracownikiem. Sprawa trafiła do sądu, gdzie były dyrektor usiłował wykazać, że był dyskryminowany z powodu niewykupienia udziałów. Tę sprawę wyłączono do odrębnego procesu, zaś sądy skupiły się na zasadności wypowiedzenia. Orzeczenia były różne - sąd I instancji oddalił powództwo o przywrócenie do pracy w całości, ale w II instancji były dyrektor uzyskał już korzystniejsze orzeczenie - sąd zasądził mu odszkodowanie ze względu na bezzasadność wypowiedzenia. Zostało ono jednak uchylone przez Sąd Najwyższy, który nakazał ponownie rozpoznać sprawę.

- Utrata zaufania, jeżeli sprecyzowano, na czym polegała, jest uzasadnioną przyczyną wypowiedzenia, zwłaszcza w odniesieniu do pracowników zajmujących kierownicze stanowiska - powiedział sędzia Krzysztof Staryk.

SN nie zgodził się też z tezą, że pracownik był pokrzywdzony płacowo, przez ustalenie niższego wynagrodzenia.

- Nabycie udziałów w spółce można uznać za wyraz szczególnej dbałości o dobro pracodawcy, stąd odmowa zakupu może spowodować zróżnicowanie płac, na niekorzyść tego, który odmówił. Ale pracownik ma prawo negocjować wynagrodzenie i zgłaszać do zarządu stosowne wnioski. To nie jest przekroczenie dopuszczalnej krytyki. Niestety, późniejsze postępowanie powoda wykazane w procesie, grożenie zarządowi, że upubliczni sprawę oraz negatywne zachowanie na rozprawach, wskazuje na brak chęci porozumienia i eskalowanie konfliktu. To potwierdza słuszność twierdzeń pracodawcy o utracie zaufania - stwierdził w konkluzji sędzia Staryk. ⒸⓅ

Michał Culepa

dgp@infor.pl

ORZECZNICTWO

Wyrok Sądu Najwyższego z 6 marca 2018 r., sygn. akt II PK 75/17.