Pracownik ma obowiązek świadczenia innej pracy

Wypowiedzenie pracownikowi dotychczasowych warunków pracy i płacy nie jest wymagane w razie powierzenia pracownikowi, w przypadkach uzasadnionych potrzebami pracodawcy, innej pracy niż określona w umowie o pracę na okres nieprzekraczający trzech miesięcy w roku kalendarzowym, jeżeli nie powoduje to obniżenia wynagrodzenia i odpowiada kwalifikacjom pracownika. Łączne spełnienie tych wymogów rodzi po stronie pracownika obowiązek świadczenia innej pracy (innego rodzaju niż umówiona). Powierzenie takiej innej pracy nie wymaga zachowania formy pisemnej (wyrok SN z 13 marca 1979 r., I PRN 18/79, LEX nr 14489).

Przyjmuje się, że uzasadnione potrzeby pracodawcy oznaczają potrzeby zakładu pracy jako całości, a nie tylko jednostki (komórki) organizacyjnej, do której skierowano pracownika (por. wyrok SN z 8 sierpnia 1979 r., I PR 55/79, OSNC 1980/1-2/30). Powierzona praca powinna odpowiadać kwalifikacjom danego pracownika. Odpowiednia do kwalifikacji pracownika jest praca, która ich nie przekracza i przy której mają one choćby częściowe zastosowanie.

Pracownik ma prawo kwestionować twierdzenie, że powierzenie mu okresowo innej pracy niż określona w umowie było podyktowane uzasadnionymi potrzebami pracodawcy. Jeżeli polecenie przełożonego sprzeczne jest ze wskazanymi wymaganiami, to pracownik odmawiający wykonania takiego polecenia nie uchybia obowiązkowi pracowniczemu (wyrok SN z 18 listopada 1999 r., I PKN 370/99, OSNP 2001/7/225). W sytuacji gdy pracownik odmówi podjęcia takiej innej pracy, a pracodawca rozwiąże z nim z tej przyczyny umowę o pracę na podstawie art. 52 k.p., to ocena, czy potrzeby pracodawcy rzeczywiście uzasadniały skorzystanie z omawianego uprawnienia oraz czy wobec tego odmowa pracownika mogła uzasadniać jego zwolnienie z pracy należy do kompetencji sądu (wyrok SN z 26 września 1978 r., I PRN 54/78, OSNC 1979/3/60).