Znieważenie pracownika jest dość kosztowne

Jedną z podstawowych zasad prawa pracy jest obowiązek pracodawcy szanowania godności i innych dóbr osobistych pracownika (art. 11¹ k.p.). Dobra osobiste podlegające ochronie to w szczególności: zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska. Ponadto w doktrynie i w orzecznictwie sądowym funkcjonuje pojęcie godności pracowniczej, utożsamianej jako poczucie własnej wartości, opartej na opinii dobrego specjalisty i sumiennego pracownika oraz na uznaniu zdolności, umiejętności i wkładu pracy przez przełożonych. Naruszeniem tak rozumianej godności pracowniczej mogą być zachowania pracodawcy polegające np. na słownej lub czynnej zniewadze, dopuszczaniu się czynów nieobyczajnych wobec podwładnego, krzywdzących ocenach jego kwalifikacji, udzielaniu nieprawdziwych opinii o nim, bezzasadnym wymierzaniu mu kar dyscyplinarnych czy ujawnianiu bez zgody pracownika informacji objętych ochroną danych osobowych. Zwracał na to uwagę Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z 29 marca 2013 r. (sygn. akt III APa 52/12, LEX nr 1313276). Istotne jest przy tym to, że ocena, czy faktycznie doszło do znieważanie pracownika i przez to naruszenia jego dobra osobistego, dokonywana jest przez sąd nie według subiektywnych odczuć pracownika, ale przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów, uwzględniających reakcję opinii publicznej na tego rodzaju naruszenie.