Pracownik zagubiony w grupie kapitałowej. A przepisy nie pomagają

W Polsce coraz więcej spółek działa w ramach grup kapitałowych. Ich tworzenie zwykle związane jest z dokonywanym podziałem obowiązków (np. jedna spółka skupia zadania związane z księgowością, druga odpowiada za sprzedaż itd.) albo z obszarem prowadzonej przez nie działalności (np. w przypadku wykonywania działalności w różnych krajach, w każdym z nich są tworzone spółki córki danego podmiotu). Celem grupy kapitałowej jest odnoszenie korzyści przez jeden z podmiotów wchodzących w jej skład, którym zazwyczaj jest spółka dominująca (spółka matka). Realizacja wspólnego interesu wymaga współdziałania podmiotów należących do grupy kapitałowej, co powoduje, że często pracownik świadczy pracę na rzecz różnych spółek z grupy, mimo że tylko z jedną z nich łączy go umowa o pracę. Takie działanie nastręcza wielu problemów, gdyż prawo pracy nie nadąża za skomplikowanymi relacjami w ramach grupy kapitałowej. Przyjęta w kodeksie pracy definicja pracodawcy, zgodnie z którą jest nim "jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, oraz osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników", stanowi wyraz istniejącego w Polsce modelu zarządczego. W modelu tym o statusie pracodawcy decyduje nie okoliczność rzeczywistego ulokowania "ośrodka decyzyjnego", ale posiadanie zdolności do zatrudniania pracowników we własnym imieniu.