Decyzje zarządzającego funduszem akcji należy oceniać w długim horyzoncie

Reks, doradca inwestycyjny BZ WBK AIB TFI SA

Taka sytuacja może wynikać z kilku powodów. Po pierwsze: skład indeksu oraz portfela funduszu mogą istotnie się różnić. Aktywny zarządzający stara się podejmować jak najwięcej zakładów z rynkiem, dlatego jego fundusz może mieć istotnie większe pozycje w pewnych spółkach w porównaniu z indeksem i odwrotnie - tam, gdzie nie ma przekonania, zarządzający nie boi się silnie zmniejszyć pozycji lub nawet pozbyć się jej całkowicie. Jeśli wybór spółek się sprawdzi, fundusz jest w stanie w długim horyzoncie nawet znacznie pokonać benchmark. Z kolei pasywny zarządzający, którego fundusz ma skład zbliżony do indeksu, nie podejmuje ryzyka i z definicji nie będzie w stanie w długim terminie osiągnąć wyników lepszych niż dany indeks.

Zarządzający może również włączyć do portfela inwestycyjnego spółki, które nie znajdują się w benchmarku, np. spółki zagraniczne (oczywiście w granicach wyznaczonych przez statut). Takie działanie ma sens, kiedy w opinii zarządzającego perspektywy wzrostu na innych rynkach są większe, lub gdy uważa on, że podobne spółki tam notowane są tańsze od tych znajdujących się w indeksie. Jeżeli udział spółek spoza indeksu jest duży, to i zachowanie jednostek funduszu będzie odmienne. Dodatkowo wpływ na wahania (w przypadku dużego udziału spółek zagranicznych) mogą mieć np. kursy walutowe.

Oczywiście gdy taka aktywność ma miejsce, możliwe są sytuacje, kiedy w krótkim horyzoncie będzie to wpływać negatywnie na wynik funduszu względem całego rynku. Warto jednak przypomnieć, że tego, czy zarządzający dodaje wartości swoimi pomysłami inwestycyjnymi, nie należy oceniać w okresie tygodnia, miesiąca czy nawet jednego roku. Podejmując decyzję o inwestowaniu w akcje, należy się liczyć z okresem co najmniej pięcioletnim. Dlatego także działania zarządzającego funduszem należy rozpatrywać w odpowiednio długim horyzoncie.