Euroobligacje pomogą Rzymowi

Do tej pory bankructwo groziło mniejszym krajom unii walutowej: Grecji, Portugalii, Irlandii. Teraz jednak rynki podają w wątpliwość wypłacalność Hiszpanii, a nawet Włoch, co powoduje, że rentowność ich obligacji szybko rośnie. Jeśli kryzys w tych dwóch krajach się zaostrzy, stosując obecne narzędzia nie da się ich uratować. Europejski Instrument Stabilności Finansowej nie ma środków na wykupienie tak ogromnych gospodarek. A jeśli będą one musiały płacić więcej za pożyczanie pieniędzy na rynku, będą coraz bardziej zadłużone. Stąd pomysł euroobligacji, których rentowność byłaby średnią wszystkich krajów strefy euro i pozwoliłaby takim krajom, jak Włochy i Hiszpania na rozsądne obsługiwanie długu. Dodatkowo powstałby ogromny rynek papierów skarbowych porównywalny tylko ze Stanami Zjednoczonymi. Ryzyko, że padłby on ofiarą ataków spekulacyjnych, zmaleje.

Euroobligacje nie finansowałyby całości potrzeb kapitałowych krajów strefy euro, ale tylko 50 - 60 proc. Resztę poszczególne państwa musiałyby uzyskać od inwestorów, samodzielnie przekonując je do swojej wiarygodności finansowej.

Główna przeszkoda ma charakter polityczny, nie ekonomiczny. Wprowadzenie euroobligacji oznacza bowiem de facto budowę unii fiskalnej i zrębów federalnej Europy. Trzeba bowiem powołać instytucję, która emitowałaby wspólny dług i kontrolowała dochody podatkowe poszczególnych państw. A to z kolei wymagałoby wprowadzenia demokratycznej kontroli nad instytucjami w Brukseli.

Polska musi się liczyć z ryzykiem, że pewniejsze euroobligacje będą wysysały kapitał z rynków finansowych, przez co kraje spoza unii walutowej będą musiały zapłacić więcej, aby sprzedać własne papiery. Rada na to jest tylko jedna: przystąpić do strefy euro.

@RY1@i02/2011/158/i02.2011.158.000.008b.001.jpg@RY2@

Marco Icerti, Ekonomista Centrum Europejskich Analiz Politycznych (CEPS) w Brukseli

Rozmawiał Jędrzej Bielecki