Ekonomiczne nonsensy mrożenia WIBOR-u
G dy kolejne podwyżki stopy referencyjnej stawały się faktem, w mediach zaczęły ukazywać się informacje o drastycznym wzroście rat kredytów hipotecznych. W reakcji pojawiły się populistyczne postulaty ulżenia kredytobiorcom kosztem banków lub sektora państwowego, najpierw w publicystyce, a potem w formie konkretnych zapowiedzi i projektów zmian w prawie. Czy za „zamrożeniem stawek WIBOR-u” przemawiają jakiekolwiek względy ekonomiczne bądź etyczne? Czy może jest to kolejny pomysł z pogranicza gospodarczego absurdu?
Kto zapłaci, kto podwójnie zyska
Pojawiają się różne pomysły, na kogo należałoby przerzucić koszty „zamrożenia stawek WIBOR-u”. Co przemawia za tym, by sfinansowały to banki? Jak napisał jeden z komentatorów, który pomysł ten wysunął jako pierwszy, „wzrost stóp procentowych NBP oznacza transfer środków finansowych od tych, którzy zaciągnęli kredyty, do właścicieli banków”. Wobec takiego podejścia trzeba wskazać co najmniej trzy zastrzeżenia.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.