Gospodarka

Unijni liderzy przedyskutują w tym tygodniu unijną odpowiedź na nową odsłonę kryzysu energetycznego. Spór w branży i wśród ekspertów zdążył rozgorzeć już na dobre. Po jednej stronie są plany ingerencji w system ETS, który obciąża opłatami za CO2 m.in. konwencjonalną energetykę i przemysł. Po drugiej, postulaty kolejnej fali rozbudowy OZE.

Miliony złotych z publicznych funduszy mają wesprzeć opracowanie mniej energochłonnych metod odsalania zrzutów do rzek. NFOŚiGW rozpoczyna nabór dla uczelni i instytutów PAN. Systemową zmianę mogłaby wymusić nowelizacja specustawy odrzańskiej, nad którą pracuje Ministerstwo Infrastruktury.

Rozmowy przed szczytem unijnych liderów orbitują wokół sposobów na złagodzenie kolejnej odsłony kryzysu energetycznego. W tym kontekście wracają postulaty ograniczenia lub zawieszenia systemu ETS. Orędownicy polityki klimatycznej bronią obowiązujących reguł gry i przekonują, że sposobem na zwiększenie odporności na wahania na rynkach surowców jest przyspieszenie transformacji.

Sztuczna inteligencja miała zwiększyć produktywność i przyspieszyć rozwój gospodarczy. Coraz częściej jednak jej wdrażanie oznacza zwolnienia z pracy, rosnące zużycie energii i pogłębianie nierówności. Jeśli przedsiębiorcy nie ustalą dopuszczalnego poziomu wykorzystania AI, rewolucja technologiczna może się okazać sprzeczna z ideą zrównoważonego rozwoju.

Transformacja energetyczna to nie tylko tanie megawatogodziny z OZE. To także koszt stabilności systemu: inercji, rezerw mocy i usług bilansujących. Dopóki zapewniają je elektrownie konwencjonalne, problem pozostaje niewidoczny. Pytanie brzmi: ile zapłacimy za niego w przyszłości?