Gazeta Prawna
Zamów Zaloguj

Logowanie do serwisu

login:

hasło:

Jeśli zapomniałeś hasła Przypomnij hasło

  • Obraz
  • Obraz
  • Poprzednia strona

W OBRONIE PAŃSTWA PRAWA. JESTEŚMY PRZECIW KORUPCJI, AROGANCJI I GŁUPOCIE

Jak przygotować dobrą uchwałę

Kto ma inicjatywę uchwałodawczą
Kiedy uchwała jest nieważna
Jakie elementy musi zawierać uchwała
Rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody i regionalnych izb obrachunkowych
Zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego
Rada gminy podejmuje różnorodne uchwały. Część z nich zawiera przepisy prawa miejscowego. Inne dotyczą kwestii organizacyjnych, personalnych czy majątkowych gminy. Uchwały i procedura ich podejmowania podlegają kontroli wojewody i regionalnej izby obrachunkowej. Ponadto mogą zostać zaskarżone do sądu administracyjnego przez każdego, czyj interes prawny lub uprawnienie naruszają.
Naruszenie procedury może być przyczyną stwierdzenia nieważności uchwały przez wojewodę lub regionalną izbę obrachunkową (rio). Tryb postępowania przy podejmowaniu uchwały określają przepisy ustawy o samorządzie gminnym i statuty gmin. W związku z tym w poszczególnych gminach obowiązuje odmienna procedura uchwałodawcza dostosowana do jej warunków lokalnych i potrzeb.
Rada gminy jest organem stanowiącym gminy. W myśl art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (domniemanie kompetencji rady gminy). O większości z tych kwestii rada gminy decyduje, podejmując stosowną uchwałę. Część z nich zawiera przepisy prawa miejscowego (np. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przepisy porządkowe). Pozostałe dotyczą spraw organizacyjnych (np. nadanie nazw ulicom), personalnych (powoływanie i odwoływanie skarbnika czy sekretarza gminy) i majątkowych gminy (np. emisja obligacji).
Ponadto szczególne upoważnienia do wydawania uchwał przez radę gminy (będących aktami prawa miejscowego) zawierają inne ustawy, np. ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Kto ma inicjatywę uchwałodawczą
Tryb podejmowania uchwał przez radę gminy określają przepisy ustawy o samorządzie gminnym i statut danej gminy. Jednak przepisy ustawy o samorządzie gminnym regulują te kwestie bardzo ogólnie i w praktyce szczegółową procedurę podejmowania uchwał określa statut gminy. W efekcie jest ona różna w poszczególnych gminach.
W zależności od postanowień statutu inicjatywa uchwałodawcza, czyli możliwość wystąpienia z wnioskiem o podęcie uchwały o określonej treści, może przysługiwać:
pojedynczym radnym,
grupom radnych, np. skupionym w klubie radnych lub określonej liczbie radnych,
komisjom stałym rady; statut może przyznać danej komisji inicjatywę uchwałodawczą tylko w zakresie jej właściwości przedmiotowej,
wójtowi gminy,
zarządowi gminy.
W wyroku z 17 listopada 1995 r. (sygn. akt SA/Wr 2515/95; OSS z 1996 r. nr 1, poz. 13) NSA podkreślił, że „rada gminy może w statucie gminy określić organy, którym przysługuje inicjatywa uchwałodawcza w sprawach rozstrzyganych w drodze uchwały rady”.
W zależności od postanowień statutu projekt uchwały przygotowuje inicjator jej podjęcia lub przewidziana jest bardziej skomplikowana procedura pomysłodawca uchwały musi wystąpić do rady lub wójta z wnioskiem o podjęcie określonego merytorycznego rozstrzygnięcia i uzasadnić go. Jeżeli propozycja zostanie zaakceptowana przez radę, zleca ona przygotowanie projektu określonemu podmiotowi, najczęściej obowiązek przygotowania projektu spoczywa na wójcie gminy.
Ponadto gdy przepisy innych ustaw wymagają skonsultowania projektu uchwały z odpowiednimi organami administracji rządowej lub innymi organami, to do ważności uchwały konieczne jest przeprowadzenie takich konsultacji. W takim przypadku do zaopiniowania właściwym organom przekazywany jest projekt uchwały przyjęty przez radę lub sporządzony przez wójta.
Co powinna zawierać uchwała rady gminy
Uchwały rady gminy sporządzane są w formie odrębnych dokumentów (z wyjątkiem uchwał proceduralnych). Uchwały (i ich projekty) powinny być pisane czytelnym językiem, w sposób zwięzły, przy użyciu wyrażeń w ich powszechnym znaczeniu. W statuach postuluje się również, aby unikać w projektach tych aktów wyrażeń specjalistycznych i zapożyczeń z języków obcych, które mogą być niezrozumiałe dla przeciętnych mieszkańców gminy.
Uchwała rady gminy powinna zawierać:
numer, np. numer sesji (cyfry rzymskie), numer uchwały (cyfry arabskie) w kolejności podjęcia i rok,
datę i tytuł,
podstawę prawną,
postanowienia merytoryczne,
źródła pokrycia wydatków (jeżeli uchwała dotyczy spraw finansowych),
wskazanie organów odpowiedzialnych za wykonanie uchwały oraz organów sprawujących nadzór nad jej wykonaniem,
termin wejścia w życie (ewentualnie również termin jej obowiązywania),
ewentualnie sposób podania do publicznej wiadomości.
„Jednym z elementów, które czynią z określonego dokumentu akt woli organu, jest podstawa prawna, legitymująca organ gminy do podjęcia określonych działań. Brak wskazania podstawy prawnej jest naruszeniem jednej z podstawowych zasad konstytucyjnych, stanowiącej, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa art. 7 Konstytucji RP” (uchwała RIO w Łodzi z 16 marca 1998 r.; sygn. X/23/98; OSS z 1998 r. nr 2, s. 55).
Uchwały tylko na sesji
Rada gminy obraduje na sesjach, dlatego ważność jej uchwały zależy od prawidłowego zwołana sesji oraz zachowania procedury jej podejmowania określonej w przepisach ustawy o samorządzie gminnym i w statucie (prawidłowego umieszczenia w porządku obrad, spełnienia wymogu quorum, przegłosowania wymaganą większością w prawidłowym trybie głosowanie jawne lub tajne). „Podjęcie uchwały na sesji zwołanej przez osobę nieuprawnioną nie tylko rażąco narusza art. 20 ustawy o samorządzie gminnym, który nakazuje zwoływanie sesji wyłącznie w trybie i na zasadach w nim określonych, ale powoduje, że taka uchwała jest nieważna od chwili jej podjęcia” (wyrok NSA z 10 stycznia 2001 r.; sygn. akt II SA 1244/01; Wspólnota z 2002 r. nr 15, s. 49).
Projekt uchwały powinien zawierać wszystkie istotne elementy zamieszczane w uchwale. Z reguły należy do niego dołączyć uzasadnienie, wyjaśniające, z jakiej przyczyny podjęcie uchwały jest konieczne, i informację o skutkach finansowych jej realizacji. Ponadto statuty gmin często przewidują obowiązek przedstawienia projektu radcy prawnemu do zaopiniowania (pod kątem zgodności z prawem) oraz ewentualnie nakazują przeprowadzenie konsultacji z właściwą przedmiotowo komisją rady lub ekspertami właściwymi ze względu na treść uchwały.
Zwyczajne i nadzwyczajne sesje rady zwołuje przewodniczący sesje zwyczajne nie rzadziej niż raz na kwartał, a nadzwyczajne na wniosek wójta lub 1/4 ustawowego składu rady. W zasadzie w trakcie sesji podejmowane są uchwały, głosowanie nad którymi zapowiadał porządek obrad i których projekty załączono do zawiadomienia o zwołaniu sesji. Jednak rada gminy bezwzględną większością głosów ustawowego składu może zmienić porządek obrad każdej sesji. W przypadku sesji nadzwyczajnej na zmianę porządku obrad dodatkowo musi wyrazić zgodę wnioskodawca.
Uchwały podejmowane w trakcie sesji są ważne, jeżeli w głosowaniu nad nimi uczestniczyła określona liczba radnych (quorum). W wyroku z 18 września 1990 r. (sygn. akt SA/Wr 849/90; ONSA z 1990 r. nr 4, poz. 2) NSA stwierdził, że „wymagany przepisem prawa warunek quorum będzie dotrzymany w razie faktycznej obecności (a nie wynikającej jedynie z liczby podpisów złożonych wcześniej na liście obecności) odpowiedniej liczby członków ciała kolegialnego na sali obrad. Warunek zachowania quorum należy odnosić nie do wszystkich faz procedury wyborczej, lecz przede wszystkim do samego aktu wyboru (tajnego głosowania). W przypadkach budzących wątpliwości rzeczą osoby prowadzącej obrady jest sprawdzenie quorum bezpośrednio przed tajnym głosowaniem”.
Jednak w literaturze prezentowane są opinie, że „warunek zachowania quorum” należy odnieść nie do momentu „wrzucania do urny karty do głosowania”, ale do chwili rozpoczęcia obrad rady. Późniejsze opuszczenie obrad jest „wstrzymywaniem się” od głosowania, jest demonstracją obojętności, désintéressement wobec danej sprawy, a więc zgodą na jakiekolwiek jej rozstrzygnięcie. (...) „Ustawowe quorum przestaje istnieć jedynie w razie opuszczenia obrad z przyczyn niezawinionych (zasłabnięcie, pilne wezwanie do zakładu pracy itp.). Rada staje się wówczas niezdolna do działania. W razie zawinionego opuszczenia obrad, rada nie może także przystąpić do debat (a tym bardziej głosowania) nad sprawami wcześniej, np. w projekcie porządku dziennego, niezapowiedzianymi” (P. Sarnecki, glosa do wyroku NSA z 18 września 1990 r., sygn. akt SA/Wr 849/90; Sam. Teryt. z 1991 r. nr 3, s. 53).
Uchwały rady gminy zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady, w głosowaniu jawnym, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 14 ustawy o samorządzie gminnym), np. wybór przewodniczącego rady.
Obowiązek przedkładania uchwał organom nadzoru
W ciągu 7 dni od podjęcia uchwały przez radę gminy, wójt zobowiązany jest do jej przedłożenia wojewodzie (art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). W krótszym terminie przekazywane są przepisy porządkowe 2 dni od ich ustanowienia. Jest to termin instrukcyjny (wyrok NSA z 22 listopada 1990, sygn. akt SA/Gd 965/90; ONSA z 1990 r. nr 4, poz. 11). Jeżeli więc wójt nie przedstawił uchwały w tym terminie, obowiązek przedstawienia uchwały nie wygasa. Przedstawienie uchwały w późniejszym terminie przesuwa jedynie początek biegu terminów, w których organ nadzoru może stwierdzić nieważność uchwały.
Uchwały dotyczące spraw finansowych (budżet oraz uchwała w sprawie absolutorium) wójt przedkłada regionalnej izbie obrachunkowej.
Kiedy uchwała rady gminy jest nieważna
Uchwała rady gminy sprzeczna z prawem jest nieważna (art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). W wyroku z 14 kwietnia 2000 r. (sygn. akt I SA/Wr 1798/99; niepublikowany) NSA wskazał, że „opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał”.
O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru (wojewoda lub regionalna izba obrachunkowa) w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia tego aktu. Jednak w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, a jedynie wskazuje, że została ona wydana z naruszeniem prawa.
Organ nadzoru, wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia albo w toku tego postępowania, może wstrzymać ich wykonanie (art. 91 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym). Natomiast gdy organ nadzoru stwierdzi nieważność uchwały z mocy prawa następuje (z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego) wstrzymanie jej wykonania.
Postępowanie nadzorcze wojewody może się zakończyć:
wydaniem rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały lub zarządzenia zastępczego,
stwierdzeniem wydania uchwały z naruszeniem prawa,
odstąpieniem od wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, gdy uchwała jest zgodna z prawem.
Natomiast, jeżeli regionalna izba obrachunkowa w trakcie postępowania nadzorczego w sprawie uchwały budżetowej stwierdzi nieprawidłowości, zobowiązana jest wezwać gminę do ich usunięcia w wyznaczonym terminie. Dopiero gdy gmina nie dokona wymaganych zmian, regionalna izba obrachunkowa może stwierdzić nieważność uchwały i ustalić w całości lub w części budżet lub jego część dotknięte nieważnością.
Gmina może zaskarżyć rozstrzygnięcie nadzorcze do sądu administracyjnego, jeżeli jej zdaniem jest ono niezgodne z prawem. Skargę należy wnieść w ciągu 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego (art. 98 ustawy o samorządzie gminnym). Skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczące uchwały może wnieść gmina, jeżeli jej interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone. W tym celu rada gminy musi podjąć stosowną uchwałę.
WARTO WIEDZIEĆ
Nie stwierdza się nieważności uchwały po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba że wójt w ustawowym terminie (7 lub 2 dni) nie przedłożył jej organowi nadzoru albo jeżeli jest ona aktem prawa miejscowego.
Zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego
Uchwałę rady gminy do sądu administracyjnego mogą zaskarżyć podmioty, których interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tą uchwałą (np. mieszkaniec danej gminy) oraz w określonych przypadkach organ nadzoru (np. wojewoda).
W myśl art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W wyroku z 18 września 2003 r. (sygn. akt II SA 2637/02; niepublikowany) NSA podkreślił, że „interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej”. Skargę można wnieść do sądu we własnym imieniu lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrazili pisemną zgodę.
Natomiast organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, jeżeli nie stwierdził nieważności w ciągu 30 dni od dnia jej doręczenia (art. 93 ustawy o samorządzie gminnym).
Iwona Sawicka
PODSTAWA PRAWNA
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.).
CZYTELNICY PYTAJĄ
Inicjatywa mieszkańców
Czy mieszkańcom gminy przysługuje inicjatywa uchwałodawcza?
Nie, mieszkańcy gminy nie mogą zgłaszać projektów uchwał. Nie przysługuje im inicjatywa uchwałodawcza. Krąg podmiotów posiadających takie prawo w danej gminie określa jej statut. Są to z reguły radni, wójt lub określone grupy radnych.
Jeżeli nawet grupa mieszkańców opracuje projekt jakiejś uchwały i przedłoży go na sesji rady gminy, rada nie musi go rozpatrzyć.
Mieszkańcy gminy na działania jej organów mogą wpływać w sposób pośredni, tzn. uczestnicząc w sesjach lub zgłaszając swoje postulaty radnym. Natomiast bezpośrednio swoją opinię na temat działalności wójta i rady wyrażają w wyborach oraz referendum lokalnym.
Ponadto każdy mieszkaniec gminy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą rady gminy, może ją zaskarżyć do sądu administracyjnego (po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia; art. 101 ustawy o samorządzie gminnym).
Odwołanie ze stanowiska
Czy sekretarz gminy może zaskarżyć do sądu administracyjnego uchwałę rady gminy odwołującą go ze stanowiska?
Tak, w wyroku z 24 kwietnia 2002 r. (sygn. akt II SA 2092/01; niepublikowany) NSA stwierdził, że „sekretarz gminy pełni określoną funkcję w administracji publicznej i dlatego na uchwałę rady gminy odwołującą go ze stanowiska służy mu skarga do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym”.
Jednocześnie sekretarz gminy jest pracownikiem samorządowym zatrudnionym na podstawie powołania, a spory na tle jego stosunku pracy rozpoznaje sąd pracy. W związku z tym sąd administracyjny „przy rozpoznawaniu skargi na taką uchwałę nie może zajmować się oceną zarzutów dotyczących stosunku pracy, lecz tylko bada legalność uchwały według unormowań zawartych w ustawie o samorządzie gminnym i łączących się z nią aktów prawa miejscowego”.
SKO a przepisy prawa miejscowego
Czy SKO w trakcie orzekania musi uwzględniać przepisy prawa miejscowego zawarte w uchwale rady gminy?
Tak, w myśl art. 21 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, przy orzekaniu członkowie składów orzekających kolegiów są związani wyłącznie przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie natomiast z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, źródłem powszechnie obowiązującego prawa są również akty prawa miejscowego.
W uchwale z 28 października 2002 r. (sygn. akt FPK 7/02; Prok. i Pr. z 2003 r. nr 1, s. 50) NSA stwierdził, że „uchwały organów gminy, co do których istnieje domniemanie zgodności z prawem (wobec których organ nadzoru nie orzekł ich nieważności w trybie art. 91 ustawy z o samorządzie gminnym lub które nie zostały zaskarżone do sądu na podstawie art. 93, ani nie zostały podważone w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym) wiążą także samorządowe kolegia odwoławcze. Nie ulega bowiem wątpliwości, że uchwały rady gminy stanowią na terenie jej działania obowiązujące przepisy prawa miejscowego”.
Najczęstsze błędy popełniane przez rady gmin przy podejmowaniu uchwał
Niewłaściwe określenie daty wejścia w życie aktów prawa miejscowego; przepisy miejscowe muszą zostać ogłoszone w wojewódzkim dzienniku urzędowym i nie mogą wchodzić w życie przed datą publikacji (wyjątek przepisy porządkowe).
Niewłaściwe zwołanie sesji i przegłosowanie uchwały nieumieszczonej w porządku obrad.
Nieprzestrzeganie delegacji ustawowej (określanie w uchwale więcej lub mniej niż zezwala lub nakazuje delegacja albo ustalenie w odmienny sposób kwestii rozstrzygniętych przez ustawę).
Powtarzanie w uchwale treści przepisów zawartych w ustawie.
Błędna interpretacja prawa materialnego.
Iwona Sawicka
PODSTAWA PRAWNA
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.).
 
 
Prof. dr hab. Bogdan Dolnicki, kierownik Katedry Prawa Samorządu Terytorialnego, Uniwersytet Śląski
Rozstrzygnięcie nadzorcze
Rozstrzygnięcie nadzorcze to specyficzny rodzaj aktu administracyjnego, kończącego postępowanie nadzorcze, którego treścią jest zastosowanie konkretnego środka nadzorczego.
Przepisy ustaw samorządowych dotyczące nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego stanowią gwarancję samodzielności działania tych jednostek. W związku z tym nie może być dowolności w stosowaniu środków nadzorczych ani swobody interpretacji skutków prawnych, jakie wywołują zastosowane w konkretnym przypadku środki. Jednak w praktyce kwestie te wywołują wiele wątpliwości.
Specyfika rozstrzygnięcia nadzorczego polega na jego odmienności od decyzji administracyjnej. Ustawodawca do postępowania w sprawach rozstrzygnięć nadzorczych nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 98 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym). Jednak NSA konsekwentnie zakazywał traktowania rozstrzygnięcia nadzorczego jako decyzji administracyjnej. W wyroku z 18 września 1990 r. (sygn. akt SA/Wr 849/90; ONSA z 1990 r. nr 4, s. 27) NSA stwierdził, że „odesłanie jednak do »odpowiedniego stosowania« nakazuje dostrzegać różnice pomiędzy celami i przedmiotami regulacji, a w konsekwencji sięgać do przepisów aktu stosowanego odpowiednio z koniecznymi modyfikacjami i wyłączeniami”. (...) Konsekwentne posługiwanie się przez ustawodawcę terminem „rozstrzygnięcie nadzorcze” (a nie „decyzja”) oraz odsyłanie do „odpowiedniego” tylko stosowania przepisów k.p.a. (art. 91 ust. 5, art. 94 ust. 2, art. 98 ust. 4) nie pozwalają na pełne podporządkowanie rozstrzygnięć nadzorczych reżimowi prawnemu właściwemu dla decyzji administracyjnych. Ze względu na pewność obrotu prawnego wskazane jest zatem posługiwanie się przewidzianym przez ustawodawcę określeniem „rozstrzygnięcie nadzorcze” i nieużywanie mylącego w tym przypadku terminu „decyzja”.
Rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, powiatu czy województwa stanowią określony rodzaj indywidualnego aktu administracyjnego. Są bowiem władczym i jednostronnym rozstrzygnięciem sprawy indywidualnej (przedmiotem rozstrzygnięcia może być kwestia sprzeczności z prawem konkretnej uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego), podejmowanym przez wskazany organ administracyjny na podstawie przepisów ustawowych. Od decyzji administracyjnych odróżnia je natomiast występowanie pewnej zależności organizacyjnej między autorem a adresatem aktu, mającej postać określonych uprawnień nadzorczych (W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne, Zielona Góra 1999, s. 303).
NSA konsekwentnie przyjmował, iż „rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody jest aktem administracyjnym szczególnego rodzaju, niebędącym decyzją załatwiającą sprawę indywidualną z zakresu administracji publicznej (art. 1 pkt 1 k.p.a.). Nie może być więc traktowane jak decyzja administracyjna. Wobec tego nie mają do niego zastosowania przepisy k.p.a. regulujące wykonalność (skuteczność) decyzji administracyjnych. Artykuł. 98 ust. 4 nakazuje jedynie odpowiednie stosowanie do rozstrzygnięcia nadzorczego przepisów k.p.a. w kwestii zaskarżania do sądu administracyjnego decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. To odesłanie nie obejmuje zatem regulacji k.p.a. dotyczących wykonalności decyzji administracyjnych” (wyrok NSA z 23 września 1999 r.; sygn. akt II SA 1429/99; niepublikowany).